Emekli Albay Oraya Neden Park Etti?

Üç yıldır gece gündüz çalıştığım, haftasonları dahi telefonumdan bilgisayarımdan kopamadığım işimden ayrıldım. Operasyonel olan tüm departmanlarında çalıştıktan sonra satış müdürü olarak devam ettirdiğim serüvende ilkesel ve biraz da idealist bir karar verip gemimi huzurlu bir limana yanaştırdım. Limanın huzurlu olduğunu uyanmak için kurmadığım alarmdan ve Tüyap'tan her yıl eve taşıdığım ama asla vakit bulamadığım [ya da o rahat kafaya erişemediğim] kitaplarımı okuyabildiğimden biliyorum..

Hep aklımdaydı, "nereye kadar" diye ancak herhalde hiç düşünmemiştim bir gün kapıyı çekip çıkacağımı virüslü şekilde çalıştığım işimden.. Fiziksel bir yorgunluğum yok şimdi yalan olmasın ama o beyin yorgunluğu var ya işte o cidden zorlamış resmen beni.. Odaklanma sorunu yüzünden sürekli unutkanlığım vardı; gitti.. Zamansızlıktan insanları sürekli ekme sorunum vardı; gitti.. Strese bağlı türlü zerzevil vardı; gitti..

Hani şu pijamalarını giyip, dışarıya çıktığında tam da trafik saati; insanları dönerken veya giderken görmek var ya paha biçilemez..

Tabi ki sonsuza kadar sürmeyecek mutluluk ve huzur; yeni bir işe başlayınca Istanbul endişesi saracak ve o dalga geçtiğim insanların arasına döndürecek beni de ama şuan ki ruh halim tam anlamıyla;

- Emekli Albay oraya neden park etti yahu, dur söyliyeyim de çeksin arabasını,
- Apartman yönetim toplantısında her şeye müdahil olan amca,
- Katıldığı her şey de hataları önce gören **Çünkü algı en üst düzeyde açık (tabii meslek hastalığı da var)** deli adam,
- Sizi daha önce uyarmıştım, akıllanmamışsınız sileceğinizi kırdım; öğrenirsiniz artık (feat. brcygt)
- Bugün hava biraz serin mi yea? Düne göre bir iki derece düştü herhalde..


Tadını çıkart Judas, Tadını çıkart..


Leaaann, kaldır arabanı otopark kapısının önündeeen..